Işığı Gördüm – Ölüm Ötesi Deneyimler

Menu

Yer: İzmir.  Deneyim tarihi: 1982.

Küçük kızımın doğumunun kırkıncı günüydü, aşırı kanama ile Manisa doğumevine götürüldüm. Yapılan müdahale sonucunda, doktor hatasından kaynaklanan durumdan, rahim duvarı yırtıldı ve ince bağırsakta iki delik oluştu. Ege Üniversitesine sevk edildim. Vücudumda ancak yüzde kırk kadar kan kalmıştı, “hayatta kalabilmek için sınır” demişlerdi. Acil olarak genel cerrahi servisinde ameliyata alındım…

Ameliyatın beşinci saatinden sonra, yatmış bedenimi ve üzerinde çalışan ekibi, ameliyathanenin tavanına yakın bir yerden seyrederken buldum kendimi. Karnımda iki doktor, aynı anda çalışıyordu. Birinin diğerine takıldığına kulak misafiri oldum,

–O dikiş hemen açılır, diyordu.

Bu arada narkozcu hanım:

–Hasta EX oldu, çabuk olun elektro şok kutusunu hazırlayın! diye bağırdı.

O an ortalığı bir telaş aldı. Bir yandan bana sesleniyorlardı:

–Lütfiye hanım, geri dön, geri dön! Sesleri bana bir kuyunun dibinden gelir gibi uzaktı.

–Ben sizi görüyorum, duyuyorum! diyordum tepelerinden.

–Yaşıyorum neden farkında değilsiniz?

Fakat aşağıda uzanmış bedenime hükmedemiyordum. Hiç bir iletişimim yoktu. Rahatsızlık veren bir durum…

Ekibi yöneten doktor:

–Çabuk olun, dedi.

–Kapatın; yaşarsa iki gün sonra tekrar açarız, devam ederiz, dedi.

Bu arada narkozcu hanım devamlı beni geri çağırıyordu. Ben, o esnada o kadar güzel bir enerji ve ışıkla sarılmıştım ki! Geri dönmek istemiyordum. Artık “beni rahat bırakın”, “ellerinizi o bedenden çekin” diyordum yukardan doktorlara.

Hiç acım yok, bedemin ağırlığı yok. O kadar tüy kadar hafif, sonsuz bir özgürlük duygusu ve müthiş huzur içindeydim ki!

Bu arada ilk elektro şok müdahalesi yapılmıştı, olumsuzdu. Narkozcu hanım ekibe;

–Bebeğini gördünüz mü?  Çok güzel bebek… Anneyi kaybedersek bana verirler mi?” dedi.

Ve ameliyathanenin önünde hemşirenin kucağındaki bebeğimi hatırladım! İşte o andan sonra dünyaya dönmeme “isteğim” değişti. Tekrar bedenime çekildim. İkinci elektro şok başarılıydı. Yani bebeğim için geri döndüm…

Ertesi gün yoğun bakımda açtım gözlerimi. Doktora:

–Ben masada ameliyat esnasında uyandım ama siz fark edemediniz, dedim.

–Sen gitmiştin, geri geldin. Şükür başardık, dedi.

Ekip yine toplandı, her şeyi tüm ayrıntısı ile benden dinlediler. Şaşırdılar ama seyrekte olsa, böyle deneyimlerden bahseden vakaların olduğunu söylediler. İki ve üç gün aralıklarla dört ameliyat daha geçirdim. Yirmi dört gün yoğun bakımda kaldım ve vücudum sadece damar yoluyla beslendiği için geçici körlük yaşadım. Şükür, hepsi aşıldı. Böylece ikinci bir şans ve farkındalıklı bir hayat bana bahşedilmiş oldu…

Bu deneyim, dikkatimi beden yerine “ruh”a çevirmeme vesile oldu. Artık aslolanın ruhum olduğunu biliyorum. Dünya hayatı geçici bir hayal. Ruh; evrensel ‘sonsuz sevgi’ içinde yaşadığı “döngü” gereği zorlu deneyimler yaşıyor dünyada sadece…

Sevgi ve Işıkla

Lütfiye Yıldırım