Işığı Gördüm – Ölüm Ötesi Deneyimler

Menu

 

Merhaba,

Ben 2000 yılında  kalp krizi geçirdim. Bu kriz ofisimde başladı. Hemen dışarı çıktım, epeyce taksi bulamadım sonra rahmetli ortağımı yardıma çağırdım. Arabayla geldi, beni aldı ve Okmeydanı SSK Araştırma hastanesine yetiştirdiler.

Şuurum gidiyor geliyordu. Acile girdik, orada beni tekerlekli sedyeye yatırdılar ve hemen bir iğne yaptılar. Haliyle her müdahale yapılıyor. Benim durumumu duyan hastaneye geldi ve etrafımdalar, sadece derinden ağlama üzülme konuşmalarını duyuyorum. Sonunda makineye bağlı düz “biiiiip” sesi duydum ve kalbim durdu.

Bu şekildeyken ben aniden başka bir evrene geçtim ve Yaradana yalvardım “Ne olur beni alma ben yaşamak istiyorum.  Daha çok erken.” diye hep içimden yalvardım. Yaş 45, yalvarırken geçmiş olduğum diğer evrende karanlık bir tünel içinde yukarı doğru muazzam hızla, çok süratli, uçak hızından daha fazla bir hızla gidiyorum. Başımı kaldırdım ve ne göreyim nur olarak düşünebileceğiniz, beyazdan beyaz bir yuvarlak ışığa doğru gidiyorum.

Bu arada aşağıda görebiliyorum ki bana doktorlar elektrik şokuna devam ediyorlar 3.den sonra denemeyi bıraktılar sonradan öğrendim o şoku sadece 3 kez yaparlarmış. Daha fazla yaparlarsa kalp kasları hasar görürmüş ama ben ise hala son hızla ışığa doğru gidiyorum, bu arada bir arkadaşım şoku vuran doktora bağırdı “Bu adam yaşamalı! Bir daha vurun doktor!” Ve zoraki 4. elektrik şokunu yaptılar o esnada ben ışığa tam olarak vardım ve bembeyaz bir ışık içinde uçar bir şekle geldim. Ona doğru hızla giderken ışığın içinde çok büyük bir patlama sesi duydum ama korkmadım. Ardından kesik kesik “bip biiip” seslerini duymaya başladım fakat fani bir duyuş sedyenin üzerinde korkunç bir istifra ettim ve arkasından yoğun bakıma götürülmüşüm. 7 gün sonra kendime geldim.

Bu 7 gün içinde o muhteşem beyaz ışığın içinde sürekli uçarak dolaştım, bazen çok güzel ilahiler duydum ışıkta. Bağdaş kurup oturup onları dinledim. Tabi o 7 gün sürecin zamanlamasını tam yapamıyorum… Sonra “Uyan uyan, zamanın geldi. Seni bekleyen görevlerin var.” diye bir sesle uyandırıldım ve dünyaya geri döndürüldüm. Ve böylece mutlu bir şekilde hastanede gözlerimi açtım kollarda iğneler, serumlar baktım ki o güzel yerden, sevdiğim yaşam dünyasına geri dönmüşüm…

O tarihten itibaren yeni bir yaşam şekline döndüm. Sonuçta hayatı seviyorum, yaşamı seviyorum. Küçük, büyük her insanı seviyorum, evreni seviyorum. En çok da Yaradanın beyaz ışığını seviyorum. Unutmayın her şeye pozitif bakarsan Yaradan seni hep destekler.

SEVGİYLE YAŞAYIN
Nevzat Midilli