Işığı Gördüm – Ölüm Ötesi Deneyimler

Menu

Muhammed’in (26) araba kazası sonucu ölüm ötesi deneyimi sırasında ilahi ışıkta hayat incelemesi sırasında gördükleri:

“Hayat incelememin bir karesi çocukluğumdandı. Ailemle araba ile seyahat ediyorduk ve yol boyunca bir yerlerde durduk. Yoldan uzak olmayan bir nehir vardı ve babam gitmem ve o nehrin içinden kovayla su getirmemi istedi. Kepçeyi doldurmaya gittim ama geri dönerken kepçenin benim için çok ağır olduğunu hissettim. Kovayı daha hafif yapmak için suyun bir kısmını boşaltmaya karar verdim. Suyu rastgele yola boşaltmak yerine, arazinin kuru bir yamacında bulunan tek başına bir ağacı fark ettim. Yolumdan çıkıp o ağacın köküne suyun bir kısmını boşalttım. Suyun toprağa batıp emildiğinden emin olmak için birkaç saniye bekledim bile. Hayatımı gözden geçirirken ışıktan bu basit hareket için inanılmaz büyük bir alkış ve tebrik aldım. Evrendeki bütün ruhlar bu basit eylemden dolayı sevinçle doluydu ve benle gurur duyduklarını haykırıyorlardı. Bu basit hareket hayatımda yaptığım en iyi şeylerden biri gibi görünüyordu! Bu benim için garipti çünkü yaşarken bu küçük hareketin büyük bir şey olduğunu hiç düşünmedim ve hayatımda daha önemli ve daha büyük şeyler yaptığımı düşünürdüm. Ancak ışık bana, yaptığımın son derece değerli olduğunu söyledi çünkü bu hareketi tamamen kendi kalbimden yapmıştım ve kendi kazancım için kesinlikle bir beklentim yoktu.

Hayatımı gözden geçirirken bir başka kare de 10 yaşımdan geldi. Okulda benim yaşımda olan başka bir çocuğu zorbalıkla ve acımasızca dövmüştüm. Hayat incelememde o sahneyi tekrar gördüm. Çocuk fiziksel ve derin duygusal ağrılarla ağlıyordu. Sokakta yürürken ve evine dönerken, etrafındaki her şeyi ve yolu etkileyen olumsuz enerjiyi yayıyordu. İnsanlar hatta kuşlar, ağaçlar ve sinekler evrende yayılan bu negatif enerjiyi kendisinden alıyordu. Sokağın kenarındaki kayalar bile acısından etkilendi. Her şeyin canlı olduğunu ve şeyleri ‘canlı’ ve ‘cansız’ kategorilerinde gruplama biçimimizin sadece sınırlı fiziksel bakış açımızdan olduğunu anlamış oldum. Gerçekte her şey canlıymış. Bu sırada onun tüm acısını kendimin içinde tüm kuvvetiyle hissettim. Çocuk evine gittiğinde, onu böyle görmenin ebeveynleri üzerindeki etkisini gördüm. İçlerinde yarattığı panik ve acının davranışlarını bundan sonra nasıl etkileyeceğini gördüm. Bu eylemin bir sonucu olarak oğullarının bundan sonra her evden çıktığında birkaç dakika bile geç kalması durumunda ebeveynlerinin normalden daha fazla endişeleneceğini gördüm. Hareketimin sonuçları evrende dalga dalga yayılmıştı.

Sonuç olarak gördüm ki, ne zaman bir kişiye ya da başka bir şeye iyi bir şey yaptığımda, bunu aslında kendime yapmıştım. Ve ne zaman birisini incittiğimde, kötülüğü kendime yapmış oldum. Ve aslında o kişiye evrenden gelecek bir şifai iyiliğin vesilesi olmuştum. Çünkü ışık adil olduğu için benim yaptığım kötülüğün telafisi olarak o kişiye daha da fazla yardım edecekti. Bu evrensel hediye onlara sebep olduğum hasardan daha büyük olacaktı… Bu bir evrensel yasaydı.

Hayat incelemem bittikten ve gerekli dersleri aldıktan sonra sonsuz aşk, barış ve ışık dünyasında kalmak istedim ama ışık varlıkları bana yeryüzündeki sorumluluklarımı hatırlattılar. Onlarla tartıştım ve sevgisiz dünyaya geri dönmeyi reddettiğimi söyledim. Geri dönmezsem dünyaya geri döndüğümde elde edebileceğim bazı ruhsal yeteneklere ve mertebelere ulaşamayacağımı söylediler. Yine de dönmek istemedim ve orada kalmak istediğimi belirttim. Sonunda geleceğimin bazı bölümlerini gösterdiler ve eğer geri dönersem başka birçok insanı varlığımla ve yaptıklarımla nasıl destekleyeceğimi ve yaşarken ışığı görmelerine yardım edeceğimi gördüm. Yeryüzüne dönüşümün başkalarına yardım edeceğinin farkına vardığımda, dünyaya geri dönmeye karar verdim. Ancak geleceğimden sahneler dünyaya döndükten sonra hafızamdan silindi. Hastane raporuna göre öldükten 32 dakika sonra hayata geri döndüm. Yepyeni bir insan olarak…”